चालता चालता भाग - २

मी मुंबईतल्या नेपियन सी रोडवर राहाते. इथे एक प्रसिद्ध पार्क आहे प्रियदर्शिनी पार्क. तो माझ्या घरासमोरच असल्यामुळे मी नित्यनेमाने तिथेच चालायला जाते. पण अलीकडेच काही कारणाने काही दिवस शिवाजी पार्कात चालण्याचा योग आला. या ४-५ दिवसांच्या चालण्यातून मला या दोन पार्कांमध्ये चालण्याचे अनुभव कसे वेगवेगळे आहेत हे खासच जाणवलं. 

प्रियदर्शिनी पार्कमध्ये चालण्यात स्टाईल आहे असं म्हटलं तर शिवाजी पार्कात चालण्यात संस्कृती आहे. प्रियदर्शिनी पार्कात चालताना आपण महाराष्ट्रातल्याच एका शहरातल्या पार्कमध्ये चालतो आहोत अस वाटणारही नाही इतकी इथे मराठी भाषा दुर्मिळ आहे.चुकून मराठी कानावर पडली तर आश्चर्याने वळून पाहावे अशी परिस्थिती इथे आहे.  या उलट पार्कात अगदी पुण्याच्या मराठीपासून ते मुंबईच्या मराठीपर्यंत मराठीची रूपं कानावर पडतात. प्रियदर्शिनी पार्कमध्ये चालणाऱ्या मंडळींच्या अंगावर जेवढे फिटनेस गॅजेट्स दिसतात तेवढे शिवाजी पार्कातल्या चालणाऱ्यांच्या अंगावर दिसत नाहीत. प्रियदर्शिनी पार्कची संस्कृती ही प्रदर्शन मांडणारी आहे. प्रियदर्शिनी पार्कमध्ये संपत्तीचं प्रदर्शन आहे तर पार्कात मेहेनतीने मिळवलेल्या गोष्टींचा सार्थ अभिमान आहे. आपल्या मर्जीने आणि आपल्या तत्त्वांनुसार वागणाऱ्या मराठी माणसाचा तोरा पार्कात आहे. प्रियदर्शिनी पार्कमध्ये उंची परफ्युम्सचा मारा आहे तर पार्कात मोगऱ्याचा दरवळ आहे. अगदी शाळेपासून ते आता पेन्शनर झाल्यापर्यंतची दोस्ती शिवाजी पार्काच्या साक्षीने सुरु आहे. प्रियदर्शिनी पार्कमध्ये शेअर मार्केटच्या चर्चा हिरीरीने चालू असतात पार्कात मात्र मराठी संस्कृती पासून ते देशाच्या राजकारणापर्यंत कुठचाही विषय वर्ज्य नाही. प्रियदर्शिनी पार्कमधले आजी आजोबा चालायला येतात ते कायम समवयस्क आजी आजोबांबरोबर येतात. पण शिवाजी पार्कमध्ये आजी आजोबांबरोबर त्यांची नातवंड सुद्धा अधून मधून उत्साहाने चालत आलेली दिसतात. प्रियदर्शिनी पार्कमधल्या आजी अगदी स्टार्च केलेल्या साड्या नेसून सकाळी सकाळी चालायला येतात. या उलट शिवाजी पार्कमधल्या आजी साध्या पण ग्रेसफुल साड्या नेसून आलेल्या दिसतील. आपल्या वयाच्या अनुमानाने इथे माणसं चालताना बोलताना वावरताना दिसतात. मराठी मध्यमवर्गाची सगळी रूपं शिवाजी पार्कमध्ये चालताना अनुभवता येतात. इथे उत्तम आर्थिक स्थिती असूनही साधेपणात आनंद आणि समाधान मानणारी मंडळी जशी आहेत तशीच मुलांना शिकवून मोठे करून बरे दिवस येण्याची स्वप्ने पाहणारी गृहिणी सुद्धा आहे. मुलांना आवर्जून पार्कात फिरायला आणणारे आणि त्यांच्या बरोबरीने उज्ज्वल भविष्याची स्वप्न पहाणारे वडील इथे आहेत. प्रियदर्शिनी पार्कमध्ये पायात चपला घालून चालायला येणारी मंडळी अत्यंत दुर्मिळ आहेत. पण शिवाजी पार्कात चपला, सँडल्स आणि स्पोर्ट्स शूज अशा सर्व अवतारात चालणारी मंडळी आहेत. प्रियदर्शिनी पार्कमध्ये चालताना माझयासारख्या मध्यमवर्गीय व्यक्तीचा जीव सुरुवातीला अगदी दाबल्यासारखा व्हायचा. तुमची एखादी गोष्ट हाय मार्केट नसेल तर तुमच्याकडे तुच्छ कटाक्ष टाकणारी माणसं इथे हमखास असतात. शिवाजी पार्क मात्र सगळ्या प्रकारच्या लोकांना सामावून घेणारा आहे. म्हणूनच ४ दिवसांची पाहुनी असणाऱ्या मला सुद्धा शिवाजी पार्कने आनंदाने सामावून घेतलं.