चालता चालता

  

मी गेली अनेक वर्ष एकाच पार्कमध्ये चालायला जात आहे. जवळजवळ १०-१२ वर्ष. बहुतेक वेळा मी एकटीच चालते त्यामुळे आजूबाजूचे चालणारे, धावणारे,व्यायाम करणारे सगळे लोक मी बारकाईने बघत असते. सकाळी चालायला जायचा कंटाळा येणाऱ्या लोकांनी कधीतरी येऊन अस आजूबाजूला नुसत पाहिल तरी त्यांना कितीतरी गमती जमती पाहायला मिळतील. चालायला येणाऱ्या माणसांचे काही प्रकार असतात. पहिला प्रकार आहे उत्साही  मंडळींचा. हे लोक लग्नाला,पार्टिला जितक्या उत्साहाने जात असतील तितक्याच उत्साहाने चालायला येत असतात. ही चिरउत्साही माणसं वर्षानुवर्षे चालायला येत असतात. त्यांचा उत्साह दुसऱयांपर्यंत सहजच पसरतो त्यामुळे अशा लोकांबरोबर चालणारा एखादा घोळकाच असतो. मोठ्या मोठ्याने बोलत, जोरदार हातवारे करत ही माणसं चालतात. यांचे हातवारे इतके कि पार्कमध्ये गर्दी असेल तर एखाद्या मागच्या पुढच्या माणसाला बसणारच एखादा!ही उत्साही माणसं समजा कधी एकटीच चालत असतील तर समोरून येणाऱ्या बऱ्याच लोकांना गुड मॉर्निंग, नाहीतर हरी ओम, जय श्रीकृष्णा असं काहिनाकाहीतरी म्हणणारच. कधी कधी तर आपल्यालाही वाटत आपल्या मागच्या-पुढच्या माणसाला केलय गुड मॉर्निंग की आपल्यालाच केलय.  

दुसरा प्रकार आहे तो सिरीयस चालणाऱ्या माणसांचा. ह्या माणसांच्या चेहेऱ्यावरचं गांभीर्य हे चालण्याबद्दलचं आहे की एकूणच आयुष्याबद्दलचं आहे हे कळणं कठीण असतं. पण अशा गंभीर माणसांच्या चालण्यातली शिस्त अगदी बघावी अशीच. प्रत्येक पाऊल मोजून मापून टाकलेलं असतं. हातांची हालचाल सुद्धा अगदी शिस्तीत. ही माणसं सहसा कोणाशीही बोलताना दिसणार नाहीत. ठरलेल्या वेळेला पार्कमध्ये येणार, ठरलेल्या मार्गावर चालणार आणि ठरलेल्या वेळेला पार्कमधून बाहेर. अलीकडच्या काळात ही चालणारी गंभीर माणसं इअर फोन लावून चालताना पण दिसतात. मला नेहेमीच कुतूहल वाटतं की ही माणसं नक्की काय ऐकत असतील. गाणी ऐकत असतील का? की काहीतरी प्रवचन,व्याख्यान ऐकत असतील? माझी फार इछा आहे की अशा एखाद्या गंभीर माणसाचे ईअरप्लग्ज घ्यावेत आणि ऐकावं स्वताच ते काय ऐकत आहेत. आणि समजा कधी मी असे इअरप्लग्ज घेतले आणि ती गंभीर व्यक्ती सैराट पिक्चरची गाणी ऐकत असेल तर माझाच चेहेरा मीच पाहावा असा होईल हे नक्की. अशा सिरीयस माणसांचा सिरियसपणा त्यांच्या कपड्यांमधूनही जाणवणार नक्की. चालायला यायचं म्हणजे चालण्याला चालणारे/शोभणारे कपडे घालून येणार. म्हणजे टी शर्ट तोही शक्यतोवर सौम्य रंगाचा, ट्रॅक पॅण्ट,यांच्या शूजची लेसही अगदी व्यवस्थित बांधलेली असणार. चालताना २-४ वेळा ती लेस सुटली असं यांचं कधीच होत नाही. 

तिसरा प्रकार आहे तो म्हणजे मारून मुटकून चालायला आलेल्या लोकांचा. या मारून मुटकून प्रकारात  उपप्रकार पण असतात. ते कसे? तर काही माणसांना बायकोने मारून मुटकून पाठवलेल असतं चालायला. अशा माणसांच्या फक्त डोळ्यातच झोप दिसत नाही तर त्यांच्या देहबोलीतूनही पेंगुळलेपणा दिसत असतो. काही माणसं तर बायकोबरोबरच मारून मुटकून आलेली असतात चालायला. त्यांची बायको अर्थातच उत्साहाने किंवा वजन कमी करण्याच्या इच्छेने प्रेरित असते ही माणसं मात्र कुठच्याही प्रेरणेशिवाय पण बायकोच्या धाकाने किंवा प्रेमाने चालायला आलेली असतात. 

चौथा प्रकार हा चिरकाल टिकणारा आहे, वजन कमी करू इच्छिणाऱ्या लोकांचा. यात अर्थातच बायका जास्त असतात. या माणसांच्या चालण्यात एक झपाटलेपणा असतो. वजन कमी करायचच, बघतेच आता कस कमी होत नाही वजन ते असा विचार करत ही माणसं चालत असतात. त्यांच्या निश्चयाची झलक त्यांच्या चेहेऱ्यावर दिसते, त्यांच्या चालण्यातून दिसते. या माणसांबरोबर कोणी चालत असेल तर चर्चेचा विषयसुद्धा वजन कमी करण्याचे  १७६० उपाय, ऋजुता दिवेकर काय खा म्हणते, किंवा अंजली मुखर्जी काय खाऊ नका म्हणते असेच असतात. यांच्या गप्पांमध्ये बऱ्याच केसस्टडी पण असतात बरं का. याने २ महिन्यात कसं  १० किलो वजन कमी केलं किंवा तिला कसा अमुक तमुक जिमचा फायदा झाला इत्यादी. अशा माणसांची देहबोली अगदी बघावी अशी असते. कोणी जर त्यांना सांगितलं असेल की चालताना जोरात हात हलवायचे तर ही माणसं जोरात हात चालवणार. कोणी सांगितलं असेल की जॉगिंगमुळे लवकर वजन कमी होतं तर हे लोक जॉगिंग करताना तुम्हाला दिसणार. वजन कमी करणे या एकमेव ध्येयाने हे लोक झपाटलेले असतात. 

अलीकडच्या काळात काही नवीन प्रकारचे लोकही पार्कात दिसतात. हा प्रकार आहे धावणाऱ्या माणसांचा. आजकाल प्रत्येक रविवारी कुठेनाकुठे मॅरेथॉन असतेच. अगदी मॅरेथॉन  नसली तरी मॅरेथॉनच्या सरावासाठी धावण्याचा कार्यक्रम असणारच. तर असे मॅरॅथॉनप्रेमी पार्कमध्ये खूप दिसतात हल्ली. या मॅरॅथॉनप्रेमींचं खास लक्षण कुठचं असेल तर ते म्हणजे त्यांच्याकडे असणारे डिव्हाईस. कोणाकडे फिटबीट तर कोणाकडे गारमीन. कोणाच्या मनगटावर तर कोणाच्या बाहूंवर. मग प्रत्येक फेरीनंतर किती मिनिटात आपली फेरी पूर्ण झाली हे बघण्याचा छंद. अपेक्षित वेळेत फेरी पूर्ण झाली असेल तर एकदम आनंद. अपेक्षेपेक्षा जास्त वेळ लागला असेल तर यांची पुढची फेरी फारच जोशात आणि वेगात असणार हे नक्की. या मंडळींचे कपडेही खास असतात. ड्राय फिट वगैरे खास प्रकारचे टी शर्ट किंवा धावण्याबद्दलचे खास संदेश असणारे टी शर्ट. प्रत्येकाची धावण्याची वेगळी पद्धत. कोणी जोरात धावणारे,कोणी एका लयीत धावणारे, कोणी जग जिंकायला निघाल्याच्या आवेशात धावणारे तर कोणी निव्वळ आनंदासाठी धावणारे. 

खास व्यायाम करणाऱ्या माणसांचा पण एक प्रकार असतो. हाताचे, पायाचे, पाठीचे असे वेगवेगळे व्यायाम ही मंडळी उत्साहात आणि खास शिस्तीत करत असतात. लाफ्टर क्लबच्या सर्व मंडळींचं तर मला कायमच खूप कौतुक वाटत. असा इतकं हुकुमी आणि  पद्धतशीर कस हसायला येत लोकांना मला कळतच नाही. माझी अनेकवेळा इच्छा होते की एखाद्या वेळी जाऊन बघावं आपल्याला पण अस हसायला येत का . पण अजून जमलेल नाही. परत तिथे जाऊन हसायला लागले तर मग रोजच्या रोज चालताना करता येणारी निरीक्षणं राहून जातील. आता उद्या परवा केव्हाही तुम्ही चालायला जाल तेव्हा माझी निरीक्षणं अजमावता येतात का ते बघा.